اعمال را از كباير به شمار مىآورديم . » « 10 » دسته‌اى گفته‌اند : هر گناه عمدى كبيره است ، و به جا آوردن هر چيزى كه خداوند از آن نهى كرده كبيره است . مىگويم : از طريق خاصّه ( شيعه ) كافى از امام صادق ( ع ) دربارهء آيهء : إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ روايت كرده كه فرموده است : « كباير گناهانى است كه خداوند به سبب آنها دوزخ را واجب كرده است . » « 11 » و نيز از آن حضرت دربارهء كباير پرسيدند ، فرمود : « آنها در كتاب على ( ع ) هفت چيز است : كفر به خدا ، قتل نفس ، عقوق پدر و مادر ، خوردن ربا پس از دانستن دليل حرمت آن ، خوردن مال يتيم به ستم ، فرار از جهاد و اعرابى شدن پس از هجرت است . » راوى مىگويد : عرض كردم : اينها بزرگترين گناهانند ؟ فرمود : « آرى » گفتم : آيا خوردن درهمى از مال يتيم از روى ستم گناهش بزرگتر است يا ترك نماز ، فرمود : « ترك نماز » ، گفتم : شما ترك نماز را از كباير نشمرديد فرمود : « نخستين چيزى كه به تو گفتم چه بود ؟ » گفتم : كفر ، فرمود : « همانا ترك كنندهء نماز كافر است » . مقصود ترك آن بدون علّت است . « 12 » و نيز روايت شده است كه از ابى الحسن موسى بن جعفر ( ع ) دربارهء كباير پرسيدند چند تا و چه چيزهايى است ؟ در پاسخ نوشت : كسى كه از كباير و موجبات هفتگانهء آنها كه خداوند وعدهء آتش بر آنها داده است دورى كند خداوند گناهان او را چنانچه مؤمن باشد مىآمرزد ، و آنها قتل نفس حرام ، عقوق پدر و مادر ، خوردن ربا ، اعرابى شدن پس از هجرت ، نسبت دادن زنا به زنان شوهردار ، خوردن مال يتيم ، و فرار از جنگ است . » « 13 »

--> ( 10 ) مسند بزّار و در سلسله راويان او عبادين راشد است كه ابن معين و جز او وى را ثقه دانسته و ابو داوود و غير او وى را ضعيف شمرده‌اند ، مسند احمد و رجال آن را صحيح شمرده‌اند ، مجمع الزوائد ، ج 1 ، ص 106 و ج 10 ، ص 190 . ( 11 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 376 . ( 12 ) كافى ، ج 2 ، ص 278 ، « ترك آن بدون علت سخن كلينى يا برخى از راويان است ، علامه مجلسى گفته است : جدا بعيد است ، كلام امام ( ع ) بر سبيل التفات باشد . ( 13 ) كافى ، ج 2 ، ص 376 .